Οι 300 του Λεωνίδα και ο Μπρους Λη

Αγαπητοί / ες Bass  

Το Σάββατο που μας πέρασε λοιπόν αντί να βρίσκομαι στο Gagarin να απολαμβάνω τον Marc έμεινα σπίτι κάποια km μακριά από την παραπάνω περιοχή και είπα να δω τους 300.

Τους 300 τόνους κέτσαπ δηλαδή γιατί περι αυτού πρόκειται.

Πρώτα από όλα ήταν μάλλον μια Light version του άρχοντα των δαχτυλιδιών με κομμένες τις σκηνές που δεν περιέχουν μάχες. Σχεδόν οι ίδιες φάτσες , freaks γενικά «έλληνες» και «πέρσες» σε αργή φάση να καρφώνουν αμφότεροι (μήπως ήταν απόσπασμα από NBA καρφώματα?) αριστερά και δεξιά , κεφάλια να ταξιδεύουν στον αέρα (αν ήταν χελιδόνια θα ήταν μια ελεγεία για την άνοιξη) και άφθονο αίμα. Μα πολύ αίμα. Δυστυχώς την είδαν πολλοί για να μετουσιωθεί σε cult movie και να αρχίσει να παίζεται σε μεταμεσονύκτιες προβολές.

Από την μία οι ανόητοι πέρσες με τα σούπερ ντούπερ φρικιά και κάτι ζώα περίεργα βγαλμένα από μυθιστορήματα του lovecraft και από την άλλη οι πειθαρχημένοι σπαρτιάτες πολεμιστές γεννημένοι να πολεμούν και να σκοτώνουν αριστοτεχνικά και να πειθαρχούν έως θανάτου με σκοπό την μη σκλαβιά  (ελευθερία = ζωή πειθαρχημένη στρατιωτικά ιδεώδη μωρά ανήμπορα στον καιάδα ? Πάμε καλά?).

Άψογα ήταν όλα!

Και το φινάλε? Α το φινάλε με απογοήτευσε εντελώς!

Περίμενα να έρθει ο Μπρους Λη και να τους κάνει όλους κιμά!

 Treble