To 10λεπτο

Αγαπητέ Bass 

Τον τελευταίο καιρό έχω ένα πρόβλημα με τον χρόνο. Όχι ότι περνάει και χάνεται κλπ κλπ αλλά να: 

  

                                

  

έχει περάσει αρκετός καιρός αλλά ακόμη εκείνο το 10 λεπτο που μας υποσχέθηκε ο Warhol. Τι να κάνω με ανησυχεί . Καλά εμένα δεν θα με δει η μαμά στο γυαλί ? Ποτέ? Πότε θα τη χαιρετήσω.

Πότε θα τους ευχαριστήσω όλους για την βοήθειά τους. Όλη την οικογένεια – τους θείους τις θείες τους παραγωγούς τους προαγωγούς την εταιρεία την Nico την Siouxsie την γιαγιά τον παπού. Τι θα πω στα παιδιά ότι εγώ ποτέ ? Ποτέ δημοσιότητα ?

Λεω να πάρω κανένα όπλο και να κουτσουρέψω κανέναν . Αλλά να πάλι σκέφτομαι φτάνει μόνο ένας ή μήπως παραπάνω ? Μπερδεύομαι με τους υπολογισμούς δεν μου βγαίνουν τα λεπτά και σκέφτομαι κάτι άλλο. Μήπως να καταπιώ κανένα ομόλογο ? Που ξέρεις μπορεί να θεωρηθεί κακή επένδυση και να κερδίσω εκείνα τα λεπτά. Μήπως να πάω σε κάποιο αστυνομικό τμήμα και να τα κάνω λίμπα επειδή με ταλαιπωρούν για εκείνη την ταυτότητα? Αλλά πάλι σκέφτομαι θα προλάβω το 10 λεπτο ή άδικος κόπος. Μήπως να ανέβω στην ταράτσα να φωνάζω για δήθεν χρέη σε τράπεζες κρεμασμένος με το ένα χέρι από την γκρεμίλα ? Να πιω την πινα κολάντα της μπέμπα μπλανς (βλέπε δημοφιλή αρχιερέα) ή να βουτήξω σε μπανιέρα και να ανέβω σε στύλο της ΔΕΗ να διαμαρτυρηθώ για το πετρέλαιο (τουλάχιστον να ήταν κάτι σε βινύλιο μεριά) που άφησε το κρουαζιερόπλοιο στην σαντορίνη?

Μπα άσε!

Λεω να κάτσω στα αυγά μου.

 

Παρέα με την carla bozulich και το Evangelista που γουστάρει Marcel Duchamp αλλά και τον ανατολίτη mertzbow και εγώ αυτήν.

Treble