Μια ξαφνική μουσική αναλαμπή

Αγαπητές / οι bass 

Πολύ πολύ πριν τους Fall, Raincoats, Swell Maps, Blue Orchids, Cabaret Voltaire, Stiff little Fingers, Chills, Cave, Primal Scream, Antony and the Johnsons, tortoise, TVP, deep freeze mice, ruths refrigerator, scritti politti, pere ubu, spaceman 3

και άλλους τόσους και τόσους…

πολύ πολύ πριν το πανκ , το no wave το industrial rock και …

υπήρξε μια και μοναδική μπάντα

από το 1966

οι Red K(C)ryola

Ίσως το μοναδικό Underground rock (έστω και μόνο με τον Thompson) όνομα που δρα συνεχόμενα ακόμα και σήμερα από την ημέρα της ίδρυσής του!

Ήταν μια σύντομη αναφορά. όπως τα τραγούδια τους. έτσι για να μην ξεχνιόμαστε!

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους φίλους τους: The shirt (1969)

 Treble

Mea Culpa

 Αγαπητοί / ες

Στα πλαίσια των προβληματισμών που έχει θέσει ο bass για την εβδομάδα αν μη τι άλλο έχω σκοπό να ακολουθήσω και να καταθέσω τις δικές μου απόψεις. Έτσι και αλλιώς πρόκειται για το πλέον διαλεκτικό και ανεκτικό βλογκ (του βλογκός) 

1. Πάντα έλεγα πως οι καθυστερήσεις στα ποδοσφαιρικά παιχνίδια αφορούν την hardcore πλευρά του αθλητισμού την οποία και λατρεύω.
2. Κάνω 1 ώρα να φτάσω στην δουλειά μου καθημερινά. Σύμφωνα με την ετυμηγορία του Bass θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι

         My name is Holmes

        John Holmes.

        Στην συγγραφική δεξιότητα του κ. Ουμπέρτο Εκο το μόνο που έχω να παραθέσω με         σκοπό να διατηρήσω το ισοζύγιο τεχνικής και τέχνης σε σχέση με την αντίληψη του χρόνου είναι ο μοναδικός κ. Richard Kern.

Άψογος φιλμογράφος της εποχής (η μάλλον της προ 00s εποχής) θα θεωρήσει με την σειρά του ότι πορνό είναι αυτό που φαίνεται δεν καθυστερεί και απροκάλυπτα εμφανίζει όλες τις πτυχές της αισθητικής του extreme σεξ , της βίας και της διαστροφής.

Δηλαδή της μέσης καθημερινής ζωής αν της αφαιρέσεις το σεξ (αυτό πρόκειται για εύρημα του σκηνοθέτη).

Για του λόγου το αληθές παραθέτω τις ακόλουθες ταινίες του (ενδεικτικά):

The right side of my brain (1985)

Fingered (1986)

Με πρωταγωνιστές μια πλειάδα γνωστών καλλιτεχνών (που λεει και η κυρία απέναντι) όπως Henry Rollins και Lydia Lunch. (Τι άλλο περίμενε κανείς από τους προαναφερθέντες!).

Όσο για τον κύριο Kern έχει υπογράψει και συμβατικές δουλειές όπως ας πούμε το video του Death Valley 69 των Sonic Youth το 1986. 

ΥΓ 1. Μην ανησυχείτε σιγά – σιγά θα φτάσουμε και στο σήμερα. 

 Treble     

Πώς ν’ αναγνωρίζετε μια ταινία πορνό

Αγαπητέ Treble και φίλοι, 

Διάβασα χθες στο βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο «Πώς να διαψεύδετε μια διάψευση» στο κεφάλαιο «Πώς ν’ αναγνωρίζετε μια ταινία πορνό» τα εξής:   

Τα πορνογραφικά φιλμ είναι γεμάτα κόσμο που μπαίνει στο αυτοκίνητο και οδηγεί για χιλιόμετρα και χιλιόμετρα, ζευγάρια που χάνουν απίστευτο χρόνο, ώσπου να κλείσουν δωμάτιο σε ξενοδοχείο, άντρες που περνούν λεπτά ολόκληρα στο ασανσέρ ώσπου ν’ ανεβούν στο δωμάτιο. Για να τα πούμε λιανά και χωρίς περιστροφές, στα πορνοφίλμ, προτού να δει κανείς ένα καλό γαμήσι, πρέπει να υποστεί ένα σποτ του Υπουργείου Συγκοινωνιών.

…

Έτσι λοιπόν ΑΝ οι πρωταγωνιστές, για να παν από το Α στο Β, κάνουν περισσότερη ώρα απ’ όση θα θέλατε, αυτό σημαίνει ότι το φιλμ είναι πορνογραφικό. (Ουμπέρτο Έκο, 1989) 

Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ, όλες αυτές οι ταινίες του Αγγελόπουλου που έχoυμε δει, ήταν τσόντες ή όχι;    

Bass 

Μου άρεσε…

Αγαπητές / οι Bass 

Το σκηνικό ήταν το εξής:

Πρωί γύρω στις 9:00 βαγόνι προαστιακού σε μία από τις 4 θέσεις αναπαύεται κυρία μεσήλικας (τουλάχιστον εμφανισιακά) καλοαναθρεμμένη με αρκετά παραπάνω κιλά ωραία συντηρητικά σκουλαρικάκια βαλιτσούλα.

Ανακοινώνεται από τα μεγάφωνα μία αλλαγή δρομολογίου και η κυρία συνειδητοποιεί ότι πρέπει να κατεβεί υποχρεωτικά ή στην Κηφισίας ή στην Δ. Πλακεντίας. Η κυρία αναστατώνεται. Σκέφτεται δυνατά.

-         Δεν μπορώ να κατέβω εδώ. Φοβάμαι

Ανησυχούν και οι τριγύρω

-         Δεν έχετε να φοβηθείτε κάτι γιατί ανησυχείτε?

-         Τις φοβάμαι αυτές τις στάσεις. Κυκλοφορούν περίεργα άτομα.

-         Τι εννοείται? Τέτοια ώρα έχει πολύ κόσμο δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε.

-         Να επιμένει η κυρία Ξέρετε δεν τους φοβάμαι όλους μόνο αυτούς τους έγχρωμους. Αυτούς φοβάμαι!

Αυτό λοιπόν που μου άρεσε ήταν ότι:

συγχρόνως και τελείως αυθόρμητα 4 άνθρωποι γύρω στα 40 τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους στην εμφάνιση στην συμπεριφορά και προφανώς και στις συνήθειες κλπ. πέρασαν την εν λόγω κυρία γενεές 14 όπως έλεγε και ο παππούς μου αρνήθηκαν να αφήσουν το γεγονός ασχολίαστο και έκαναν την κυρία να ντραπεί τρομερά.

Βεβαίως και αντιμετώπισαν την ψύχωσή της με χιούμορ μεν αλλά καθόλου δεν άφησαν το γεγονός να περάσει απαρατήρητο. Επίσης οι 4 δέχθηκαν τα συγκαταβατικά σχόλια σχεδόν όλων των παρευρισκομένων.

Ότι πιο αισιόδοξο λοιπόν για την ημέρα η αυθόρμητη αυτή αντίδραση πολύ πιο ενθαρρυντική από οποιαδήποτε συλλογή υπογραφών κλπ.

Λετε να αλλάζει κάτι σε αυτόν τον τόπο?

 Treble

Madame Orlan

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι κανένας φανατικός οπαδός της τέχνης.

Χωρίς όμως να το θέλω αν συναντήσω κάτι διαφορετικό μου μένει. Επανέρχεται κατά καιρούς στην σκέψη μου με προβληματίζει φτιάχνω ένα σενάριο της στιγμής δεν καταλήγω πουθενά και η όλη ιστορία λήγει άδοξα.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την εν λόγω κυρία. Από τότε που την συνάντησα πριν λίγα χρόνια στο Bios στην Πειραιώς (όχι το κατάστημα…αλλά τον ανοιχτό χώρο) είναι αρκετές φορές που στριφογυρίζει στο μυαλό μου.

Την γνώρισα με την εξής ενασχόλησή της:

Η performance της ήταν video όπου κατέγραφε συνεχής πλαστικές στο πρόσωπο και στο υπόλοιπο σώμα της. Δεν με απασχολεί κανένα είδος κριτικής της δουλειάς της.

Αλλά χρειάζεται πολύ κουράγιο ρε παιδί μου.

Πολύ πάθος για κάτι τέτοιο. 

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Treble

Κυριακάτικη Επίδαυρος

Αγαπητοί / ες Bass 

Σήμερα πήγα Επίδαυρο στο αρχαίο θέατρο.

Στον δρόμο συνάντησα διάφορες Επιδαύρους (παλιές νέες με παραλία χωρίς παραλία και πάει λέγοντας…) Τελικά φτάνω στο θέατρο (δεν είχα πάει ξανά) μια χαρά τοποθεσία , λιβαδάκι για βοσκή , αρχαίες και νέες ξέρες , όμορφες πέτρες όλα καλά. Απίστευτη ακουστική . Στην κυριολεξία απίστευτη.

Οι ξένοι σεμνοί και ενημερωμένοι (έτσι φαίνονταν τουλάχιστον) με ένα διάχυτο σεβασμό προ το μέρος διαβασμένοι αλλά και σχεδόν όλοι με κάποια χαρτιά στα χέρια τους μου δημιουργήθηκε μια τεράστια απορία για το περιεχόμενό τους. Τι να ‘ναι αυτά τι να ‘ναι.Τελικά ήταν διάφορα κείμενα που κουβαλούσαν μαζί τους με σκοπό να τα απαγγείλουν στην μέση του θεάτρου. Κάτι σαν τάμα. Να και μια χορωδία (6-7) ατόμων (νέοι και γέροι μαζί) άψογοι!

Γυρίζω πλευρό τώρα και σκανε οι πενταήμερες. Τα βαρβαράκια όπως τα αποκάλεσα εκείνη την στιγμή.17-18 χρονοι φερμένοι με το ζόρι στην περιοχή λόγω σχολικού εκδρομικού προγράμματος. Καταστροφή! Όχι για εμένα βέβαια αλλά για αυτούς. Πάει λεω μέσα μου. Τα έχουν πάρει στο κρανίο! Την σιχάθηκαν και την ακουστική και την περιοχή και όλα. Κάποιοι από αυτούς (κορίτσια κυρίως) στα χέρια με φυλλάδια. Για να απαγγείλουν και το έκαναν και φυσικά τσίμπησαν τα εύγε από τους καθηγητές το κράξιμο από τους υπολοίπους συμμαθητές. Η αλήθεια είναι ότι φάνηκε να το ευχαριστιούνται όλοι. Όλη η μαθητοπαρέα. Και σίγουρα εκτίμησα από μέσα μου θα ήταν μια ευχάριστη εμπειρία αν δεν ήταν και υποχρεωτική! 

Όσο για μένα ονειρεύτηκα και εγώ.Τώρα τι ονειρεύτηκα εγώ? 

Τις κοπέλες των φωτογραφιών! 

Elizabeth Fraser Jarboe Lisa Gerrard Diamanda Galas μαζί σε ατέλειωτους διάλογους στην σκηνή. Ναι και η δική μας η Σαβίνα Γιαννάτου (χωρίς φωτό αλλά εκεί και αυτή, της πάει). 

Treble

Pavlov’s Dog

 

Dear Treble and friends,

 

Με το πρόσχημα ότι οι  Pablov’s Dog εμφανίζονται στην Ελλάδα, θέλω να σας εκμυστηρευτώ, ένα προσωπικό δράμα.  

Οι Pablov’s Dog ποτέ δε μου άρεσαν. Τελευταία φορά που άκουσα ήταν πριν από πολλά χρόνια όταν πήγαινα στο Λύκειο. Τότε βέβαια είχαν τη χρησιμότητά τους. Γινόταν κανένα πάρτυ και ακούγαμε το δίσκο, μπας και χορέψουμε  κανένα αγαπησιάρικο χορό και βγάλουμε καμιά γκόμενα.  Αυτό βέβαια μερικές φορές έπιανε, και τους απονέμω τα εύσημα γι αυτό, αλλά μέχρι εκεί.

Για την ιστορία, ο Pavlov ήταν ο πατέρας του «συμπεριφορισμού» και ο σκύλος του το πειραματόζωό του. Κάθε φορά πριν τον ταΐσει χτυπούσε ένα κουδουνάκι. Έτσι ο σκύλος μόλις άκουγε το κουδουνάκι ετοιμαζόταν για φαγητό και έβγαζε σάλια, ανεξάρτητα αν μετά θα έτρωγε ή όχι. Δηλαδή μια προκαθορισμένη ενέργεια προκαλούσε κάποια συγκεκριμένη αντανακλαστική συμπεριφορά.

Ε λοιπόν, το ίδιο πράγμα με τα σάλια του σκύλου συμβαίνει και σε μένα. Βλέποντας την αφίσα της συναυλίας τους, μου προκλήθηκε η γνώριμη διαστροφή να μάθω για το reunion, τι παίζουν, ποιοι είναι σήμερα κλπ. Αλλά για κάθε άλλη επανένωση που μαθαίνω (και που επαναλαμβάνω δε με ενδιαφέρει, ούτε ηχητικά – ούτε ιστορικά) από Doors ως Sex Pistols, και γίνεται για να βγάλουν τα ένσημα για τη σύνταξη, με πιάνει πάντα η ίδια διαστροφή.

 

Γιατί; Τι ψυχαναγκασμός είναι αυτός;

Γιατρέ μου τι να κάνω;

 

Μόλις έμαθα υπάρχουν μερικοί σε χειρότερη κατάσταση…

Έχουν προ-πουληθεί ήδη κάποια εισιτήρια για τις συναυλίες!

 

Με αγάπη  Bass

Οι άνθρωποι του ραδιοφώνου μου

Αγαπητές/οι Bass

Διάβαζα λίγο πιο πριν τον Ινδικτο μα μιλάει για τον Μηλάτο, τον Θανάση της Μουσικής Κιβωτού για τον Πετρίδη τον Ζουγρή τον Δασκαλόπουλο και τον Ζήλο και χάθηκα πίσω από τις συχνότητες.

Μου ήρθαν και εμένα σκόρπιες αναμνήσεις αλλά τόσο ζωντανές, σαν χθες.

Σαν εχθές,  

να τρέχω να προλάβω τους διαγωνισμούς του Πετρίδη μήπως και απαντήσω και κάνω φιγούρα στους φίλους, να γράφω σε κασέτα το πρώτο single των Depeche Mode να συμμερίζομαι την τρέλα του με τους Beatles αλλά και με τους Birthday Party και τους Residents (κρατάει ακόμα) και λίγο αργότερα να γελάω με το ανέκδοτο.

Πετρίδης: Πείτε μας τι χρώμα κάλτσες φορούσε ο Λιτλ Ρίτσαρντ στην τάδε εμφάνισή του”

Ακροατής με σπαστά ελληνικά: Ροζ

Πετρίδης: Μα πως ? …@ Συγχαρητήρια , Πείτε μας πείτε μας  το όνομά σας !

Ακροατής με σπαστά ελληνικά: Ego eimai to littl richard 

Και μετά η ώρα του Ζήλου αγκαλιά με κάθε τι καινούργιο ακουστικά και λίγο αργότερα (ή/και συγχρόνως) η σειρά του τρίτου προγράμματος. 11: 30 – 12 : 30.

Ο Χρήστος Δασκαλόπουλος αυθεντία στις κιθάρες  , Διαμαντόπουλος και Φράγκος να με μυούν αργά αλλά σταθερά από τον John Cage στην παρέα του Foetous και της Lydia και να με κάνουν ύστερα από λίγα χρόνια στο Βερολίνο να ψάχνω απεγνωσμένα το Opera Death των Minus DT (τελικά το βρήκα)

Τον Μηλάτο λοιπόν για τα top ten και τις mainstream κατευθύνσεις του στο B πρόγραμμα (αν θυμάμαι καλά) 

Και βέβαια τον Γρηγόρη τον Βάιο στα 22 (αν δεν κάνω λάθος) χρόνια ελληνικού ροκ με τις ελληνικές garage μπάντες του 60  

Και μέσα σε όλα να ακούω και διάφορα για τον θρυλικό Σαββόπουλο των μεσαίων καθώς και την τελευταία εκπομπή του Rosedal (της κλασικής ροκιάς αλλά και των Anti pasti , conflict , Antinowhere League και με τον “ξάδελφο” του Αποστόλη να ξεναγεί στα άδυτα της Crass Records) 

Δεν ακούω καθόλου εδώ και χρόνια. 

Και εκείνη την κοπέλα με την καταπληκτική φωνή μετά τις 12:00 το βράδυ στο Α ή στο Β Πρόγραμμα πως την λέγανε να δεις την ξεχνάω (όπως και αρκετούς ακόμα).   

Come Back

Αγαπητοί /ες Bass

Μετά από αρκετές ημέρες είπα να επιστρέψει το ήμισυ της πλακέτας … Και μάλιστα είμαστε φορτωμένοι με δουλειές! Αγχώθηκα ! (καλά το ίδιο έλεγα και όταν γεννήθηκα μη πιστέυετε).Εχουμε και λέμε:

1. Γράψε ιστορίες με λέξεις που πάσαρε ο Indictos

2. Γράψε τις 7  καλύτερες ταινίες που πάσαρε ο 16forever 

3. και για τα 2 παραπάνω συνέχισε τις πυραμίδες. …

Ε φίλε για στάσου εδώ καλά τα 1 και 2 αλλά που να τους βρω τους υπολοίπους.

Ε! είμαι καινούργιος εδώ και τον μόνο που ξέρω είναι ο bass.

Αλλά έχω σκοπό να περάσω από την Μητρόπολη του κυρίου Fritz Lang και από εκεί να συναντήσω τον θάνατο στην αυλή του Dracula του 1931 με τον πρώην συνοδοιπόρο Bela lugosi να καθήσω σε αναπαυτική καρέκλα και να τους βλέπω μασουλόντας chips να χτυπιούνται στον χορό και στις γλύκες στiς discotheque του  Suterday Night Fever εκεί κάπου στο 1977 και λίγο αργότερα στο 1981 στους μαύρους τοίχους του radio city με πρόσκληση από το Ποπ & Ροκ αν θυμάμαι καλά ή κάτι σχετικό στις 11.00 το πρωί να μένω με ανοιχτό το στόμα για το συνοθύλευμα αγαπημένων προσώπων της τότε μουσικής σκηνής να εμφανίζονται στο πανί το ένα μετά το άλλο στο Urgh! A Music War και απο εκεί στον πορτοκαλί χωρίς κεραμίδια κόσμο του The element of crime 1984 του αγαπητού Lars von Trier και  απο εκεί στους βιαστικούς κόσμους του Koyaanisqatsi: Life out of balance (1984) αλλα και αλλού για χρόνια να τριγυρνάς και να χαζεύεις στο πανί ώσπου για το τέλος θα κρατήσεις αυτό που τελικά δεν χάζεψες αλλά αξίζει να κρατήσεις στην μνήμη σου, αυτό που σου εκμυστηρεύθηκε λίγο πριν φύγει από την ζωή η Κατερίνα η Γώγου. Ηταν να κάνουμε μια ταινία ο Ασημος ο Σιδηρόπουλος και εγώ. Οι άλλοι δύο έφυγαν. Είχε πει. Και αυτή. Nα μπεί στις 7 καλύτερες?  

Polly Shang Kuan Band

               

Αγαπητοι / ες Bass

Ένας νέος έρωτας γεννιέται ακριβώς αυτήν την στιγμή.

Ο treble συνάντησε τους Polly Shang Kuan Band και την Polly Shang Kuan.

Οι πρώτοι / ες θορυβούν ασύστολα ως “μουσικό σύνολο” με εμφανίσεις που καινε ιέρειες της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας  φανατικές bloggers.

Η Δεύτερη που δάνεισε το όνομα της στους/στις πρώτες, ιέρεια του ιπτάμενου Kung Fu cinema που έδρασε τις δεκαετίες του 60s , 70s.

Δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω τίποτε από τα δύο.

Ο απίστευτος συνδυασμός. Αρχίζω το ψάξιμο αμέσως τώρα. Ήδη έχω βρει τις ταινίες. Αναμένονται και οι μουσικές κυκλοφορίες των πρώτων.

 Είμαι ευτυχισμένος.

ΥΓ. Δεν θα αντέξω για άλλη μια φορά την μη καταφατική απάντηση των φίλων κατά τα άλλα δισκοπολών!

Treble